A l’occasion de la naissance au ciel de Père Thomas – 11 janvier 2019
Office des funérailles – 19 janvier 2019
Bienaimés frères et sœurs,
C’est avec ces mots sincères que le père Thomas vous a abordé de nombreuses fois, et ce n’étaient pas des mots feints.
Son amour allait et va encore toujours vers Dieu, ses frères moines, ses paroissiens, et la multitude des personnes qui ont trouvé ici consolation et encouragements, ainsi que ce monastère et l’église.
Moi-même je connais Père Thomas depuis les années ’70, lorsqu’il a choisi en toute conscience d’entrer au monastère orthodoxe de Saint Jean le Précurseur, et de faire halte de temps en temps lorsqu’il était de passage, au monastère cistercien Saint Sixte à Westvleteren, avec Mgr Jacob et père Adriaan de La Haye.
Il avait trouvé un trésor dans l’église orthodoxe, et ne le lâcherait plus jamais.
Enthousiasmé par les Pères de l’Eglise, il a acquis un trésor de connaissance, qu’il a vécu et mis en pratique avec un idéal monastique authentique.
De retour dans la région natale de « bachten de kupe », au-delà de l’Yser, il a posé ici en cet endroit de nouvelles fondations, et fondé ici un monastère. En fait, un abri et une étable pour les animaux…
Et la première chose que l’on fait lorsque l’on veut prendre ses quartiers dans une étable, c’est de nettoyer, d’enlever le fumier. Il en va de même pour l’homme : d’abord nettoyer le fumier de son âme avant d’en faire quelque chose de beau… Et voici le résultat !
Père Thomas n’était pas un homme qui se laissait admirer, mais bien un travailleur assidu, pour lequel rien n’était trop beau pour aménager la maison de Dieu, ce qu’il a fait avec goût et perspicacité.
Il a vécu, goûté et apprécié la solitude.
Il a prêché et vécu l’amour fraternel.
Il a aimé l’église orthodoxe et lui a donné forme.
Il a traduit et corrigé pour divulguer les trésors de l’église orthodoxe.
Il a fait des dons à ceux qui étaient sincèrement pauvres (pensez à la fondation au Pérou).
Il ne supportait pas l’injustice et prenait la défense de ceux qui subissait l’injustice.
Il préférait un habit usé à un habit neuf.
Il servait la table avec des mets délicieux, après avoir préparé l’autel et présenté la nourriture spirituelle.
Il a choisi une voie droite, sans se perdre dans des méandres.
Il a offert conseils et consolation à tous ceux qui venaient et voulaient bien écouter ses paroles. Car s’il y a un talent qui saute aux yeux, c’est bien le don de la parole, qu’on retrouve dans ses homélies et ses conférences.
Il y a quelques années, il est venu nous parler dans notre paroisse de Saint Amand à Courtrai, au début du Grand Carême : « le Carême, c’est comme entrer dans une barque ; et pour conduire cette barque, nous avons deux moyens à notre disposition. Deux rames : la prière et le jeûne. Le voyage n’est pas facile dans les tourments de la vie contemporaine. Mais gardez courage, et vous atteindrez le but de la merveilleuse résurrection ! »
Parfois il nous réveillait en nous secouant, mais toujours avec un message évangélique clair et sincère. J’espère que ses nombreuses homélies seront un jour publiées dans un livre exhaustif.
Et si je devais le décrire, je choisirais de le décrire comme une châtaigne sauvage : piquant à l’extérieur, mais dont le cœur est doux et humble.
Oui, l’église orthodoxe a une nouvelle étoile qui brille en ce monde. Car toutes les reliques que père Thomas a rassemblées, et qui sont présentes ici, sont nos étoiles qui brillent par leur efficacité concrète.
Que ta mémoire, père Thomas, soit comme une étoile éternelle qui brille dans le chœur des moines qui nous ont précédés !
v.Pius 19/01/2019
Vader Thomas, bij zijn ontslapen 11 januari 2019- dienst der overleden 19 januari 2019.
Geliefde broeders en zusters,
Met deze oprechte woorden heeft vader Thomas u vele malen aangesproken en het waren geen geveinsde woorden.
Zijn liefde ging en gaat nu nog steeds uit naar God, de broeders, de mensen uit de parochie en de zovelen die hier troost en bemoediging zochten alsook het klooster en de kerk.
Ikzelf ken vader Thomas van de jaren zeventig toen hij bewust het orthodoxe klooster van de H. Johannes de Voorloper binnentrad en af en toe een halte naam op doorreis met bisschop Jacob en vader Adriaan van Den Haag in het cisterciënzerklooster van Sint-Sixtus.
Hij had een schat gevonden in de orthodoxe kerk en zal die nimmer of te nooit meer loslaten.
Begeesterd door de vaders van de kerk, verwierf hij een schat van kennis en door een authentiek monastiek ideaal heeft hij dit beleefd en waar gemaakt.
Teruggekeerd of liever weer thuisgekomen in de streek van bachten de kupe heeft hij hier op deze plaats een nieuw fundament gelegd en stichtte hier
een klooster. Zowaar een schuilplaats en een stal voor dieren.
En het eerste wat men doet als men zijn intrek wil nemen in een stal is deze uitmesten. Zo is het ook voor de mens: eerst je eigen stal uitmesten om daarna deze mooi te kunnen inrichten. En zie het resultaat.
Maar vader was geen pocher, en ook geen boffer ( in het West-Vlaams)
Wel een noeste werker waarbij niets te veel was om de schoonheid en de luister van het huis van God in te richten met smaak en inzicht.
Hij heeft de eenzaamheid geproefd en gesmaakt,
Hij heeft de broederliefde gepredikt en beleefd,
Hij heeft de orthodoxe kerk bemind en gestalte gegeven.
Hij heeft vertaald en verbeterd om de schatten van de orthodoxe kerk te ontsluiten.
Hij heeft geschonken aan zij die oprecht arm zijn (denk maar aan de stichting in Peru)
Hij kon geen onrecht verdragen en kwam op voor ieder die onrecht werd aangedaan.
Hij verkoos een versleten pij boven een nieuwe.
Hij bediende de tafel met heerlijke spijzen nadat hij de altaartafel had bereid
en spiritueel voedsel had aangereikt.
Hij heeft het rechte pad gekozen zonder zich te wringen in bochten.
Hij heeft advies en troost geschonken aan ieder die kwam en wilde luisteren naar zijn woorden. Want als er een talent is die in het oog springt, is de gave van het woord dat hij heeft in zijn homilieën en in zijn conferenties.
Een paar jaar geleden sprak hij in de orthodoxe parochie van de heilige Amandus ons toe aan het begin van de grote vasten: De vasten is als in een bootje stappen; en om deze boot te besturen hebben we twee middelen:
Twee roeispanen; het gebed en het vasten. De tocht is niet gemakkelijk in de stormen van ons hedendaagse leven, maar houdt moed en je bereikt het doel van de heerlijke Opstanding.
Soms wakker schuddend, met een duidelijke en oprechte evangelische boodschap. Ik hoop dat de vele preken ooit eens gepubliceerd worden in een lijvig boek.
En als ik hem zou omschrijven dan zou ik hem omschrijven als een wilde kastanjebolster die kon prikken maar met een kern die zacht en nederig is.
Ja, de orthodoxe kerk heeft een nieuwe ster schitteren in deze wereld.
Want alle relieken die vader verzameld heeft en die hier aanwezig zijn, zijn onze sterren die schitteren door hun concrete werkzaamheid.
Uw gedachtenis zij als een eeuwige ster die straalt in het koor der monniken
die ons zijn voorgegaan.
V Pius 15/01/2019
source 2 photos:
